Η Μπετόβεργα (new version..)

Μικρή μπετόβεργα της απαξίωσης
Κάνε την υπέρβαση
Γίνε η μπεκάτσα των ονείρων
Στο μυθικό υπόβαθρο της επιθυμίας μου


Απο την ανέκδοτη συλλογή της Ποιήτριας * Υλικά οικοδομών *

The End

Δήμιε του έρωτα

Ανέβασε με στο ικρίωμα

Κι άφησε με να πέσω μόνη μου

Ως εδώ λοιπόν

Δίνω το τέλος που του άξιζε (του έρωτα εννοώ..)

Πάνω σε μια αγχόνη αγχωμένη

Που σαν ανοίξει η καταπακτή

Θα έρθει η ώρα να την κάνω αρπαχτή

Ποίημα πιστοποιημένο κατά ISO 9000

Είναι δικό μου…..

Νυχτερινή διαδρομή...

Αναστατωμένη ξύπνησα
Και πήρα τους δρόμους να σε βρω
Ψάχνω ψάχνω μα δεν είσαι εδώ
Μπαίνω στο τρόλεϊ
Και βλέπω αυτόν
Κοκκινίζω
Φτερουγίζω
Σκύβω το κεφάλι
Και δεν τολμώ να σηκώσω το βλέμμα μου
Ο κόσμος πολύς
Τον χάνω από μπροστά μου
Μα τον νιώθω πίσω μου
Μ αγγίζει …είναι σκληρός
Χτύποι καρδιάς 160
Κλείνω τα μάτια
Ξέρω μας κοιτούν
Δεν με νοιάζει
Το μόνο που θα θελα να ξέρω
Είναι αν μπήκε…..
Κι έμεινα μόνη να βλέπω το τέρμα της διαδρομής

Της Βροχής το όνειρο

Ανασαίνω
Νομίζω ότι ζω ακόμα
Όλα μπροστά μου άσπρα
Σηκώνω το βλέμμα μου και ναι
Σε βλέπω με φτερά στην πλάτη
Προσπαθώ να σε διακρίνω
Και ναι …είσαι εσύ
Ήρθες πάλι αγγελοπρόσωπε
Κι η καρδιά μου φτερούγισε
Μέσα στην μαύρη προσμονή
Της αδάμαστης μελαγχολίας μου
Σήκωσέ με με τα φτερά σου
Μαδημένη κότα των ονείρων μου
Και πέταξε με στη χώρα που πάντα βρέχει
Κάτω από την ομπρέλα μου
Θα είμαι μόνο εγώ

Στον Αφέντη

Αφέντη της ψυχής και του μυαλού μου
Μάζεψε του αέρηδες από τα μαλλιά μου
Και πρόσταξε το κορμί μου

Θα είμαι υπάκουη σε εσένα
Σκλάβα της θέλησης σου
Πιόνι των επιθυμιών σου

Αφέντη του αγέρα
Γητευτή των ονείρων μου
Ξεσκλάβωσε τη φλόγα μου

Η κάψα

Κάψα καλοκαιρινή
Μ άνεμο λίβα στα πανιά μου
Κι ένα ναύτη να κουνάει το μαντήλι
Φύκια κι ανεμώνες στην πλώρη του
Αχινούς και σκουριασμένες βίδες στη πρύμνη


Kαίει καίει σου φώναζα
Μα δεν με άκουγες
Θα σε κάψω μου φώναζες
Και γέλαγες μανιασμένα
Μου καψες τα σωθικά
Μανιασμένε πυρπολητή της απόλαυσης
Και έμεινα μόνη να μαζεύω τα αποκαΐδια